ผู้เขียน หัวข้อ: ประสบการทำงานแล้วกัน(สำหรับรุ่นพี่สอนน้องนะครับ)  (อ่าน 3274 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

tumsupercm

  • บุคคลทั่วไป
สวัสดีครับ ผมเด็กวิทย์คอมราม รุ่น 40 นะครับ ตอนนี้ เปลี่ยนรหัส เป็น 48 แล้วอะ(เพราะยังไม่จบ)
ตอนนี้ ทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์อยู่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งแถวสีลม(ไม่เคยได้โบนัสเลยตลอดสามปีที่ทำงาน)
แต่งานไม่เครียดครับเลยอยู่บริษัทนี้ได้น้าน ทั้งๆ ที่ก็บ่น ว่าจะออก ๆ กับเพื่อนร่วมงานบ่อยๆ แต่ก็ยังออกไม่ได้สักที
ส่วนหนึ่งก็เพราะชอบบรรยากาศการทำงาน ถึงจะเป็นออฟฟิศเล็กๆ แต่ก็มีความสุขดีตามประสาบริษัทเล็ก แต่แนวโน้มข้างหน้า
ไม่แน่ เพราะบริษัท พัฒนาไปเยอะเหมือนกัน โปรแกรมเมอร์ที่ทำงานด้วยกันก็ เป็นเด็กวิทย์คอมรามเหมียนกัน(แต่มันดันจบก่อน)
แต่ผมไม่ค่อยซีเรียสเรื่องจบไม่จบเท่าไหร่(เครียดบางเวลาที่ทางบ้านถาม)ตราบเท่าที่ผู้จัดการยังให้เงินเดือนผมอยู่
 ผมเคยทำงานที่ศูนย์คอมที่คณะเรานะครับ ทำมาตั้ง 3 ปีแนะ ผมว่าก็ดีที่ได้รู้จักบรรยากาศการทำงาน(อย่างน้อยก็รู้วิธีสังคมกับคนอื่นก่อนไปทำงาน) ผมเลยเรียนรู้การ
อยู่ร่วมกับคนได้ง่าย เข้าไปที่บริษัทลูกค้า ไม่เคยมีปัญหากับลูกค้าสักรายเลย เขายังขอคำปรึกษาจากเรานอกเวลาที่ทำงาน(จนกลายเป็นตำนานรักระหว่างสองเรา หลาย ๆครั้ง)และสามารถบอกได้เลยว่าเวลาผมเดินเข้าบริษัทเขาไม่เคยมีคำว่า "มันมาอีกแล้ว" เพราะทุกคนรอว่าเรา
จะไปเมื่อไหร่ เพราะเราคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ทั้งเรื่องงาน "ซึ่งเป็นหน้าที่" และเรื่องทั่วไป "ซึ่งเป็นงานอดิเรก" เรื่องการปฏิสัมพันธ์กันคนนี้บางที่เราต้องใช้มากนะครับ เพราะส่วนมากเขามองเราเป็นเทวดาอยู่แล้ว(สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องคอมนะครับ) แต่เราจะเป็นเทพในสายตาเขาทันที่ถ้าเรารู้จักพูดคุย และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดี จากเขา ผมได้เรียนรู้ เรื่องนี้เยอะจาก ศูนย์คอมพ์คณะเรานี่แหละครับ ผมมีโอกาส ได้สอนน้อง ๆ จากคณะอื่นหลาย ๆรุ่น บางคนเดินสวนกันยังทักทายเราดีอยู่เลย
เอาละครับเกริ่นมานาน เข้าเรื่องสักที
ตอนนี้ ผมทำงาน จันทร์-เสาร์ แต่ ประมาณเมษา 50 ผมจะออกไปทำ ฟรีแลนด์ให้บริษัทเดิมนี่แหละครับ กลับไปทำที่บ้านเกิดนะครับเพราะผมคน บ้านนอก บริษัทผมดีหน่อยตรงที่ไม่ซีเรียส เวลาทำงาน เพราะเข้าออกเมื่อไหร่ก็ ได้ ผมเข้า ออฟ ฟิศ เมื่อผมไปถึงออฟฟิศ ออกเมื่อต้องการออก(แต่ทำน่าเกลียดก็ไม่ประทับใจนาย)ไม่ได้เข้าตามการตอกเวลาเข้าออกประจำครับ ลาเมื่ออยากจะลา(สอบนั่นแหละครับ)เลยอยู่ได้นานแต่เงินเดือนไม่มาก แต่ สำหรับผม ผมพอใจกับรายได้นี้ครับ ผมอยู่กับผู้จัดการคนนี้มานานตลอด สามปี เขาเก่งมากครับ(ในสายตาผม) เขาจบ โทจาก ญิปุ่นครับ ทำงานอยู่ญิปุ่นมา 10 ปี ทำที่ บริษัท ชื่อดังเลยนะครับ เขามีความรู้เรื่อง หลักการคิดแก้ปัญหา และ Business logic
แข็งมาก(เป็นขั้นตอนการดำเนินการธุรกิจนะครับ ไม่ว่าจะเป็น เฟรนไซร์ ซื้อมาขายไป ระบบโรงงาน ฯลฯ) ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เยอะครับ
และสนุกกับ มัน เพราะมันเป็นความรู้ใหม่ เพราะผมชอบเรื่องธุรกิจอยู่แล้ว เลยถูกใจบริษัทนี้ ขอบอกนะครับ ว่าผมเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ไม่ได้เก่งกาจเลย รุ่นน้องผมมันทำงานหลังผมตั้งปี สองปี มันเขียนโปรแกรม เก่งกว่าผมเยอะแล้ว แต่ ทางของผมกับโปรแกรมระดับยากๆ นี้คงไม่ได้พัฒนาแล้วละครับ ผมให้น้อง ๆ ที่บริษัท คิดแทน แต่ แปลก ไหมครับ คนที่เขียนโปรแกรมเก่งกว่าผม กลับมาทำงานเป็นลูกน้องผม สาเหตุนะครับ 1.ผมทำงานมาก่อนและ มีประสบการณ์มากกว่าเขา 2.ผมคุยกับลูกค้าได้ดีกว่าเขา และ ข้อสุดท้าย ผมหาวิธีการแก้ปัญหาได้ดีกว่าเขา เพราะอาศัย 2 ข้อแรกละครับ (เงินเดือนผมก็เลยมากกว่าเขา) เอาแค่นี้ ก่อน นะครับ ร่าย มาคร่าว ๆ กลัวเบื่อกัน


ถ้าชอบก็ ให้ความเห็นบ้างนะครับ ถ้าไม่มีคนอ่านหรือ คอมเมนต์มา คงไม่ดันทุรังเขียนต่อ (กลัวโดนด่าเดี๋ยวนอนไม่หลับอะ)

yoyomadz

  • บุคคลทั่วไป
เห็นด้วยครับ ปฏิสัมพันธ์สำคัญมากครับในการทำงาน  ยังไงก้อต้องขอบคุณพี่ด้วยครับ สำหรับคำแนะนำดีๆคับ

cool_water

  • บุคคลทั่วไป
พี่ได้อ่านความเห็นประสบการณ์คุณ tum' แล้วก็นั่งอมยิ้มค่ะ
ด้วยความที่รู้จักคุณน้องเป็นการส่วนตัวก็คิดว่าไม่เพียงเพราะ
สิ่งที่คุณน้องเล่ามาเท่านั้นค่ะ เป็นเพราะน้องเป็นคนที่ไม่ค่อย
มีทีท่าก้าวร้าวใคร นิ่งๆ ยิ้มๆ พูดจาดี กิริยาดีด้วยแหละ  เลย
ทำให้เข้ากะคนได้ง่าย และเป็นที่พอใจของเจ้านาย  ข้อดีของ
Tum คงเป็นที่เป็นคนใจเย็นมากๆ

การทำงานศูนย์คอมก็ดูจะน้อยนิดในสายตาคนอื่น แต่พี่ก็เป็นคน
นึงที่เข้าไปทำตรงนั้น ทำให้เราได้รู้จักกัน พี่ก็ได้อะไรพอสมควร
กับการเข้าไปที่นั่น  สนุกดีค่ะ ไม่เคยได้ทำแบบนี้มาก่อน  


ส่วนการทำงานของพี่คงแตกต่างจากน้องมั่กๆ เพราะค่อนข้าง
จะก่อการร้ายเล็กๆ วีนเป็นบางครั้งแต่กลับได้ฉายาว่า "นางงาม
มิตรภาพ" ได้ไงไม่รุ๊  อาจเป็นเพระที่ทำงานพี่เมื่อก่อนมีแค่
สามชั้น(ไม่ใช่หมูนิคิแระก็ม่ายช่ายรถไฟด้วย) แต่กลับรู้จักคนในตึก
เกือบทั้งตึก 14 ชั้นค่ะ รวมทั้งยามและคนขับรถ
ที่เล่านี่จะบอกกับน้องๆ ว่าคนทุกคนมีคุณค่าทั้งนั้น
และมีส่วนช่วยให้งานเราดำเนินไปด้วยความราบรื่น
อาจไม่โดยตรงแต่ก็โดยอ้อม ที่แน่ๆทำให้เราอยู่ที่นั่นได้อย่างมีความสุข
การศึกษาเป็นสิ่งที่ติดตัวก็จริงอยู่ คนบางคนการศึกษาสูงแต่
ไม่เคารพผู้ใหญ่ที่มีความรู้ต่ำกว่าตัวเอง คนไทยมือสองมือ
แค่พนมไหว้คนด้วยใจจริง เท่านั้นได้อะไรกลับมาตั้งเยอะ
โดยเฉพาะคุณค่าทางใจ  คนขับรถ แม่บ้านหากเป็นคนดีก็น่าคบนะ
ถ้าเป็นผู้ใหญ่กว่าก็ไหว้เถอะค่ะ ไม่เสียหายอะไรเลย
สำหรับพี่ไหว้ได้ตั้งแต่ยามยัน รมต. แหละถ้าเป็นคนดี  

JOJOSANG

  • บุคคลทั่วไป
 ทำไงดีเป็นคนเงียบๆถึงเงียบมากๆ ใกล้จบแล้วเหลือ 2 เล่ม แต่เข้าสังคมกะคนอื่นไม่ค่อยได้
อีกไม่นานก็จะออกไปทำงานแล้ว ก็ไม่ใช่คนที่ถือตัวหรืออะไร เพียงแต่เป็นคนขาดความมั้นใจ
ในตัวเองมากๆ  ขี้เกรงใจ ถ้าพี่ๆวิทย์คอมคนไหนได้อ่านช่วยให้คำแนะนำแนวทางในการปรับ
ตัวให้ กระผมจะขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง

krabongped

  • บุคคลทั่วไป
ประสบการทำงานแล้วกัน(สำหรับรุ่นพี่สอนน้องนะครับ)
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กันยายน 18, 2007, 12:22:36 PM »
ไม่ค่อยโม้เลยนะลุง... แล้วเจ้านายไม่บ่นเรื่องเมื่อไรจะจบบ้างหรอครับ...

ถามเพราะอยากรู้เพราะผมก็ยังไม่จบเหมือนกัน...

ก็ดีนะครับ ที่มาเหล่าประสบการณ์ ส่วนตัวให้น้องๆฟัง
เพราะมี น้องส่วนใหญ่มีความกังวลกับการว่า เขียน program ไม่เก่ง ( เขียนไม่เก่งไม่เป็นไรแต่ฝึก logic เยอะๆนะครับ )
เพราะที่จริงแล้ว ภาษาโปรแกรมมันพัฒนากันได้ อิ..อิ..

ว่างมาเราประสบการณ์ให้ฟังอีกนะครับ ผมก็เคยทำงานอยู่ ศูนย์ com เหมือนกัน แต่หลังลุงนะครับ
หวัดดีครับลุง..